Samen op weg,

pic-diversiteHier in een nieuw kamp was moeilijk. Ik kreeg een kamer toegewezen, maar wat was het kaal! Geen spullen van mijzelf, geen gezelligheid helemaal niets. De enige Nederlandse mensen die ik zag waren tot nu toe van de COA, dokters en mensen die mij vervelende vragen gingen stellen. Ik wil niets vertellen, dacht ik dan, maar het moet! Anders komen mijn ouders en broertjes en zusjes niet.

School begon elke morgen heel vroeg, om 08:30! Elke morgen stond ik later op en nu was er ineens een vast iets waar ik mij aan moest overgeven. Ik ging naar school, maar begon elke keer weer opnieuw als er nieuwe mensen kwamen. Elke week was het alfabet weer aan de beurt. Nou laat maar dan hoor, ik ga wel niet meer naar school. Commentaar zou ik moeten krijgen, maar mijn mentor was net iets ouder dan mij, dus denk je nou echt dat die mij vertelde wat ik moest doen??

En toen??

Die ene avond, kwamen er vreemde mensen naar ons kamp. Wat kwamen ze doen? Het waren Nederlanders, dat kon ik zo zien. Duidelijker kon het niet, want ik als vluchteling kwam niet met een dure auto hier heen, deed alles te voet of met een oude en kapotte fiets. Maar de mensen gingen naar binnen in onze recreatie ruimte! Ik was nieuwsgierig en keek door een ruit naar binnen. Ik zag allemaal mensen zitten die ik niet kende, jong en oud door elkaar. En toen gingen wat van mijn vrienden naar binnen, zomaar ongevraagd, en natuurlijk liep ik mee! Ik wou weten wie ze waren.

Ik werd voorgesteld aan twee vrouwen en keek ik ze aan. Ze spraken Engels maar dat vond ik lastig. Maar zodra ik Barcelona, mijn favoriete voetbalclub, hoorde klaarde mijn gezicht. Deze vrouwen wisten iets van voetbal! Ze kende Messi, Ronaldo en Johan Cruijff. Misschien waren ze dan toch niet zo eng.

Vanaf die ene dag zagen mijn vriend en ik de twee vrouwen vaker. Bijna elk weekend deden we wel iets leuks. Soms ook dingen die ik niet leuk vond, maar ik deed het wel. En mijn Nederlands en Engels kwam steeds beter uit mijn mond. School had ik nodig maar deze twee vrouwen leerde mij zoveel meer!

Nu, twee jaar later

Ben ik ontzettend blij met deze twee vrouwen. Inmiddels helpen ze ook andere vluchtelingen en asielzoekers. Maar ik ben ontzettend trots op wat ze mij hebben gebracht. Ik kan ze alles vragen, van school tot aan mijn toekomst. Ze hebben mij geholpen met de moeilijke tijd die ik doormaakte zonder mijn familie, de tijd dat ik moest veranderen van AZC terwijl ik dat niet wou en nu ook bij mij thuis, ze komen nog steeds!

Ik vertelde ze laatst nog dat ik blij was met hun en vertelde ze een verhaal. “In een AZC waar ik kwam na Ter Apel zag ik een jongen van 14 jaar. Twee jaar jonger dan mij. Hij was hier alleen en wist niet hoe hij met de bank moest omgaan. Hij vertrouwde mij en dat was al heel iets. We kwamen beide uit een oorlogsgebied waar het niet veilig was, dus wie kon je vertrouwen? Ik ging met hem mee en hij zou ’s avonds komen slapen bij mij en mijn vriend op de kamer, omdat bij hem niemand was. Hij was bang, hij vond het eng en was eenzaam. Ik nam hem onder mijn hoede. Maar ik had graag gehad dat er Nederlandse mensen toen ook voor hem waren. Niet letterlijk, maar figuurlijk zijn hand vast hielden en hem op weg hielpen. Natuurlijk wou en wil ik dat ook doen. Maar in die tijd was ik ook net nieuw. En wist ik ook niets!”.

Tot slot

Deze twee vrouwen moeten hun werk kunnen doorzetten. De jongeren op weg helpen. Want ik spreek uit ervaring. Ik had en heb het nog steeds goed met hun. Ze zijn er voor mij, echt voor mij! Zij kijken en luisteren echt verder dan alleen mijn antwoord “goed”.

https://youtu.be/o8pAIO3CPBY

 

Over jongemedelanders

Wij zijn Erna en Joanne en wij begeleiden vanaf februari 2015 jonge vluchtelingen / asielzoekers die in Nederland zijn gekomen. Wij helpen ze met vragen over vele dingen, bijvoorbeeld over: "Krijg ik huurtoeslag en hoe moet ik dat nakijken? Waarom duurt het lang voordat ik iets te horen krijg? Waar moet ik zijn als ik opzoek ben naar een sportschool?". Door deze jongeren te helpen worden ze zelfstandiger, weten wat meer hoe het in Nederland moet en waar ze moeten beginnen.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s