Geef jongeren een plek,

gevlucht

De afgelopen jaren zijn erin Nederland 82.494 vluchtelingen binnen gekomen.
In de jaren ’60 zijn er vooral Marokkaanse en Turkse mannen en later hun vrouwen hier na toe gekomen. De reden was dat zij hier kwamen, wij Nederlanders wilde het ‘vieze werk’ niet meer doen en hebben daarvoor de Marokkanen en Turken na hier gehaald. Wij willen hier niet graag aan herinnerd worden maar het is zo. Met de belofte die wij aan hen maakte, u kunt terug als u straks wil. Maar in hun eigen land was men niet meer welkom want men was een buitenlander. (net als hier) Omdat men hier werk had bleef men in Nederland wonen.

In de jaren ’90 was er een oorlog in het voormalige Joegoslavië. Vandaar uit kwamen heel veel mensen voor de veiligheid naar Europa en naar Nederland. Het grootste gedeelte van deze vluchtelingen zijn hier blijven wonen en ruim 60% van hen heeft werk gevonden.

Sinds 2015 tot op heden komen de vluchtelingen binnen vanuit Azië en Afrika.

De vraag die bij mij op komt is: hoe gaan wij hier onze nieuwe medemensen om?

Als ik de verhalen hoor van de derde en de vierde generatie Marokkanen en Turken dan voelen zij zich nog steeds buitenlander. De eerste generatie kwam hier om te werken en vond hier al snel werk in een fabriek. Het leven bestond ook alleen maar uit werken en slapen. Het geld wat verdiend werd ging of naar de familie in eigen land of naar de boodschappen. Maar aan inburgering werd hier in Nederland niets gedaan. De mannen behielden hun eigen cultuur en hun eigen gewoontes.
Later kwamen de vrouwen in Nederland en ook voor hen was er geen inburgeringscursus. De vrouwen bleven het grootste gedeelte van de dag in huis.

Er kwamen kinderen en de kinderen gingen naar de Nederlandse school en kwamen voor het eerst met de Nederlandse taal in aanraking. In huis werd de moedertaal gesproken en de cultuur in ere gehouden. Nu 3 of soms 4 generaties later hebben de jongeren er nog steeds moeite mee dat de ouders/grootouders hun niet begrijpen. Op school is er vrijheid, op school wordt overal over gepraat en in huis is de eigen cultuur. De meeste Marokkaanse en Turkse mensen voelen zich nog steeds niet echt welkom hier in Nederland.

Nu in 2018 hebben wij de inburgeringscursus en moet men Nederlands leren lezen, spreken, schrijven en luisteren. Oriëntatie op de Nederlandse arbeidsmarkt en kennis van de Nederlandse Maatschappij. Als men nu het examen met een voldoende heeft afgerond mag men naar het MBO om een vak te leren. Het verschil met de jaren ’60 en nu is dat men “gedwongen” wordt om mee te doen in de maatschappij. Dit klinkt negatief maar het is goed om mee te doen in de maatschappij.

Door zelf te ervaren wat er in een school gebeurd is men als men later zelf kinderen heeft er beter op voorbereid.
Maar dit is het leren van. Maar praktisch gezien? Weet men ook hoe men met zijn buurman om moet gaan? Weet men ook hoe men met het geld om moet gaan? Inburgeren is meer dan alleen de taal. Inburgeren is omgaan met de ander, is weten hoe jij als persoon om moet gaan met de ander. Het grootste verschil tussen de culturen is het verschil man- vrouw en hoe ga ik om met feedback?

In Nederland hebben wij een praat cultuur, wij gaan over elk onderwerp in discussie. In het Midden Oosten en in Afrika doet men dit niet. Is men het niet met jou eens dan is dit jammer voor jou maar zij gooien letterlijk de deur dicht. Er wordt niet meer over gepraat en als men behoefte heeft jou weer te zien dan komt men vanzelf weer te voorschijn.

Behalve het niet uitpraten van situaties gaat men meer fysiek in de actie. Hetzij met een grote mond, hetzij met de vuist of dreigend. Iets waar wij in Nederland niet gewent zijn en achteruit gaan lopen. Wat de ander dan een macht gevoel geeft en nog een stap extra naar voren doet.

Welke gevolgen heeft dit op onze maatschappij?

Wij hebben gemerkt dat wij dit ook deden in een AZC. Er stond een groep Afghanen en wij liepen er met een boog omheen. Deden zij iets, nee maar het idee dat wij hen niet konden verstaan en zij, misschien wel om hun eigen grappen gingen lachen, maakte het voor ons lastig om met hen in gesprek te gaan. Achteraf hebben wij met een ieder persoonlijk contact en zijn het goede jongens. Maar het groepsgedrag maakt het verschil.

Dit merk ik niet alleen in een AZC maar overal, ook gewoon op straat. Nederlanders zijn bang om de confrontatie aan te gaan. Zegt dit iets over de nieuwkomers? Nee, dit zegt iets over ons als Nederlanders. Wij moeten hen leren hoe wij hier in Nederland leven en hoe onze gedragscodes zijn. Als wij tenminste die gedragscodes zelf nog kennen? Want wij kunnen niet de ander uit een ander land de schuld geven dat hij/ zij zich niet aanpast als wij niet duidelijk zijn.

Daarom hebben wij een plan:

Een huiskamer op te zetten voor jongeren in de leeftijd van 17 tot en met 35 jaar. Waar zij zonder afspraak binnen kunnen lopen, waar zij koffie of thee tegen betaling kunnen drinken. En waar zij vragen kunnen stellen. Vragen over het leven, vragen over school, vragen over financiën of gewoon zitten bij leeftijdsgenoten.

Maar wat ontbreekt?
De gemeente zegt: dit is een goed plan, een organisatie zegt dit is een goed plan en zelfs een school zegt: dit is een goed plan. Maar hoe doen jullie dit dan financieel waar komt bij jullie het geld vandaan? En dat is nu net het struikelblok. Wij houden er niet van om geld te vragen. Wij houden er niet van om ons handje op te houden. Maar als er mensen zijn die dit een goed plan vinden en mee willen kijken hoe het plan nu werkelijk in elkaar zit waarom doet men dit dan niet?

Het is niet alleen in mijn eigen belang dat jongeren een plek hebben om binnen te lopen zonder afspraak. Het is voor ons allemaal fijn. En waarom? Jongeren lopen niet meer op straat. Jongeren worden gezien. Jongeren worden herkend en aangesproken op gedrag als dit nodig is. Jongeren komen zelf uit hun isolement en krijgen “tastbare” vrienden. Jongeren die depressief zijn worden nu zichtbaar en kunnen hun verhaal kwijt.

Onze vraag is duidelijk en helder:

U kunt helpen door mee te zoeken naar een gebouw voor een huiskamer,
Wij zoeken sponsors die willen investeren in jongeren en de toekomst.

©Jonge Medelanders

Over jongemedelanders

Wij zijn Erna en Joanne en wij begeleiden vanaf februari 2015 jonge vluchtelingen / asielzoekers / statushouders en ongedocumenteerden die in Nederland zijn gekomen. Wij helpen ze met vragen over vele dingen, bijvoorbeeld over: "Krijg ik huurtoeslag en hoe moet ik dat nakijken? Waarom duurt het lang voordat ik iets te horen krijg? Waar moet ik zijn als ik opzoek ben naar een sportschool?". Door deze jongeren te helpen worden ze zelfstandiger, weten wat meer hoe het in Nederland moet en waar ze moeten beginnen.
Dit bericht werd geplaatst in Informatie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.