Eén jaar later,

Het leven gaat niet altijd zo als jij het als mens gepland had. Soms gaat het leven over rozen en soms lijkt het of alles tegen zit. Net als vorig jaar. Wij begeleiden 2 jonge mannen. Zij woonden nog in een AZC maar hadden te horen gekregen: jullie zijn niet langer welkom in Nederland en jullie moeten terug. Binnen 14 dagen zijn jullie uit het AZC en halen jullie een ticket op bij de ambassade en gaan jullie na 3 dagen met het vliegtuig terug naar het land waar jullie vandaan komen.

Wij hebben deze mannen leren kennen op een AZC. De oudste van de broers deed elke dag een klus voor de COA zodat hij een extra zakcentje kreeg en zodat hij elke dag iets te doen had. De andere jonge man kende wij niet zo goed maar dat kwam later. Al snel werden zij overgeplaatst naar een andere AZC en later nog één keer. Wat ons opviel was dat, toen wij hen voor de eerste keer werkelijk ontmoeten, zij geen Nederlands spraken maar later op een andere AZC waar minder landgenoten waren er al redelijk snel Nederlands gepraat werd. Ook al was het niet helemaal correct, wij begrepen hen en daar ging het om.

Maar toen?

De laatste dag in het AZC hebben wij hen om 7:00 uur in de ochtend opgehaald uit Echt. Zij moesten zich melden bij de ambassade in Den Haag en daar waren wij netjes om 10 uur. De jongste broer wilde heel graag de familie zien en had er minder moeite mee, zo leek het, om terug te gaan. De oudste broer wist dat hij geen toekomst had in het land waar hij naar toe ging. Maar wat moet je dan? Op straat leven als de IND heeft gezegd, jij moet terug? De afspraak was dat wij even langs een vriend zouden gaan en daarna hen af zouden zetten bij een andere vriend.

Helaas ging de tweede afspraak niet door en sliepen zij bij een kennis in een andere stad. Na 3 dagen was het zover. De mannen gingen zich melden op Schiphol en gingen terug naar hun familie. Dit doe ik nooit weer, zeiden wij tegen elkaar. Weg brengen naar Schiphol en dan, zien wij hen ooit terug? Hoe zou de ontmoeting zijn in hun land? Worden zij nog geaccepteerd door familie en de omgeving?

Gelukkig zijn zij aangekomen bij de familie en zij hebben hen geaccepteerd. Maar hoe kon het zo zijn dat zij terug moesten? Vragen die bij ons bleven hangen. Als er vragen zijn dan wil ik ook graag een antwoord. Van wie kan je dan het antwoord het beste krijgen dan van hun advocaat? Ik had al verschillende keren met deze advocaat gesproken en gemaild. Zo wij trokken de stoute schoenen aan en gingen met hem in gesprek. Hij had duidelijk een andere interpretatie dan wat wij van deze 2 jonge mannen hadden en zei: zij hebben over verschillende manieren andere antwoorden gegeven.

Antwoorden vinden op de vragen,

Terwijl wij het idee hadden dat de oudste broer, een beperking had en waarom is daar nooit na gekeken? In Diemen namelijk zit een organisatie die dit kon onderzoeken. Het enige wat hier voor nodig was, was een verwijs brief van de huisarts. Maar de huisarts in het laatste AZC wilde hem niet geloven en hij mocht niemand mee nemen, dus gebeurde er niets. In dit geval stond de asielzoeker machteloos. In hun land is een arts een persoon die alles weet. Maar hier is de arts, om welke reden dan ook, niet op ingegaan.

En, zei de advocaat, jullie zullen nooit iets meer van hen horen. Einde verhaal volgens de advocaat. Toen wij weer in huis waren kregen wij een Whatsapp berichtje. Mevrouw, wij zijn goed aangekomen en zijn weer bij de familie. De jongste broer heeft nog meer Nederlands geleerd en kon op een gegeven moment tot 100 tellen in het Nederlands. Maar na een tijdje verbrak hij het contact. De oudste broer heeft een nieuw nummer en die kregen wij ook. Zo nu en dan praat hij nog en vraagt hoe het met ons gaat. Dan sturen wij een foto van de zee of van Katwijk en vertellen hem doormiddel van foto’s of plaatjes, dat het “goed” gaat. Wij zeggen er maar niet bij dat wij hen nog steeds missen en dat wij het idee hebben dat het ook anders had gekund.

Werken met mensen maakt dat je ook heel veel van jezelf leert kennen. Intensief werken met mensen maakt dat je emoties tegen komt die je niet wist dat jij die in je had. Ik wist van mijzelf als ik mij ergens voor inzet, ik ook graag wil dat dit zo gebeurd. Maar als het dan anders loopt dan dat jij als persoon verwacht en er naar mijn idee niet genoeg aan is gedaan dan ben ik op zijn zachts gezegd behoorlijk teleurgesteld.

Hoe kijk jij naar de ander?

Dit is het grote verschil van het kijken naar een situatie. Ooit zij iemand tegen mij: jij hebt een te groot hart. Hij werkte op een AZC en wij zeiden tegen elkaar voordat hij naar binnen gaat legt hij zijn hart bij de poort en gaat dan naar binnen. Als iemand kijkt alleen naar de regels dan is een beslissing gauw gemaakt. Kijkt iemand naar een persoon en de situatie dan wordt het een ander verhaal. Maar ook ingewikkelder, emoties maken het niet altijd makkelijker maar wel persoonlijker. En dat is wat wij blijven doen. JIJ als PERSOON bent en BLIJFT de BELANGRIJKSTE. Ook naar 1 jaar.

©Jonge Medelanders

Over jongemedelanders

Wij zijn Erna en Joanne en wij begeleiden vanaf februari 2015 jonge vluchtelingen / asielzoekers / statushouders en ongedocumenteerden die in Nederland zijn gekomen. Wij helpen ze met vragen over vele dingen, bijvoorbeeld over: "Krijg ik huurtoeslag en hoe moet ik dat nakijken? Waarom duurt het lang voordat ik iets te horen krijg? Waar moet ik zijn als ik opzoek ben naar een sportschool?". Door deze jongeren te helpen worden ze zelfstandiger, weten wat meer hoe het in Nederland moet en waar ze moeten beginnen.
Dit bericht werd geplaatst in Informatie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.