Wat vertel ik later aan mijn kleinkinderen?

Op dit moment ben ik gelukkig nog heel gezond. Af en toe krijgen mensen, als zij een bepaalde leeftijd hebben, een APK keurig. Dan wordt er even gekeken of nog alles op de plaats zit en of er geen extra bobbeltjes zijn bij gekomen. Gelukkig dat dit op medische gebied allemaal kan.

Hoe zou het zijn als dit ook aan de emotionele kant zou kunnen? School gaande jongeren hebben elke dag mensen om hun heen. Onderwijzend personeel die bij hen hopelijk de vinger aan de pols houden en af en toe vragen, jij bent al zo ver gekomen, hoe heb jij dit gedaan? Vragend en in de hoop dat de persoon ook op een antwoord wil wachten. Zodat de jongere zich ook gehoord en gezien voelt. Werkende mensen hebben alle dagen mensen om hun heen. Niet alleen om mee samen te werken maar hopelijk ook om eens een praatje mee te maken.

Emotioneel en intelligentie is beide belangrijk


Beide kanten zijn belangrijk voor mensen. Zowel de lichamelijke gezondheid als wel de emotionele gezondheid. Als iemand lichamelijk en emotioneel in evenwicht is kan hij de hele wereld aan.
Maar zit ergens een breuk, bijvoorbeeld door het verleden dan is de kans heel groot dat dit na een tijd terug te zien is in lichamelijke klachten.

Dit is wat ik vaak gezien heb en nog zie bij jongeren. Het maakt niet uit waar men vandaan komen. Of men nu hier geboren is of dat men naar hier gekomen is. Als de rugzak op welke wijze vol zit dan is het van GROOT belang om te zorgen dat men daar eerst mee aan het werk gaat. Leven met een te zware rugzak is als lopen met een zak stenen op jouw rug. Jij weet, de stenen moeten eruit maar jij weet niet goed hoe.

Omdat ik heel veel jongeren hiermee zie lopen, met de te zware rugzak, willen wij hier iets mee. Jongeren willen gezien en gehoord worden. Niet alleen op school in de les omdat de docent een vraag stelt maar ook in de directe leefomgeving van de jongere zelf. Of gewoon in zijn familie, bij zijn vriendenkring of in zijn werk.

Wie ben ik en wie wil ik zijn?

Het gaat er niet alleen om, wat doe ik de hele week? Waar ben ik mee bezig? Maar het gaat er voor al om, wie ben ik, waar wil ik naar toe? Wat wil ik hier in deze maatschappij neerzetten zodat anderen er ook iets aan hebben? Deze vragen kan iemand zichzelf al stellen hoe oud of hoe jong men ook is. Wat als ik later oud ben en ik mag op mijn kleinkinderen passen, wat ga ik dan hen vertellen?

Ga ik hen dan vertellen, ik zag dat jongeren een te zware rugzak op hun rug hadden maar ik heb hier niets mee gedaan omdat ik niet wist wat ik moest doen? Of ga ik vertellen, ik heb die zware rugzak gezien en wij hebben er samen voor gezorgd dat de rugzak lichter werd?

Wat ik hen ga vertellen is het volgende. Ieder mens is ergens goed in. Iedereen heeft zijn eigen talenten. De een heeft geleerd om met zijn hoofd te werken en de ander heeft geleerd om met zijn handen te werken. Ieder mens, wat hij of zij ook doet in het leven heeft de ander nodig om te leven.
Een mens kan niet zonder een stratenmaker maar ook niet zonder een dokter. De stratenmaker kan last krijgen van zijn rug en moet naar de dokter om te laten beoordelen wat er aan de hand is. De dokter moet naar een patiënt en rijd graag over een verharde weg die is aangelegd door de stratenmaker.

Ieder mens is diep van binnen goed

Daar willen wij ons mee bezig houden. De jongeren zien en horen. De jongeren het gevoel geven, jij mag er zijn. Wie, wat en waar jij ook bent. Er voor te zorgen dat de rugzak van jongeren niet nog voller worden maar dat de stenen die te zwaar zijn er uit mogen worden gegooid. Jongeren een plek kunnen geven waar weer gepraat wordt. Dat er weer ruimte komt voor lachen, voor plezier en om zich zelf te mogen zijn. Dat jongeren emotioneel en lichamelijk in balans komen. Dat is wat wij voor ogen hebben en dat is wat wij hopelijk neer kunnen zetten.

Hoe ziet dit er dan uit?
Het wordt een huiskamer waar de jongeren kunnen chillen met leeftijdsgenoten. Waar men koffie of thee kan drinken tegen een kleine vergoeding. Waar men vragen kan stellen over verschillende dingen. Maar waar men vooral kan schuilen tegen de regen en leeftijdgenoten kan ontmoeten. En waar men en dat is het allerbelangrijkst voor ons, dat wij de jongeren zien als individu.

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.