Recht uit mijn hart,

Wij wonen hier nu bijna 2 jaar in ons huis. Onze kinderen gaan naar school of hebben werk. Maar ik heb last van mijn schouder. Waarschijnlijk zit er een ontsteking in mijn schouder. De dokter heeft mij eerst naar de fysio gestuurd maar het loste niets op. Nu ben ik naar het ziekenhuis geweest en daar zei men dat ik een injectie in mijn schouder moest laten zetten dan ging het over. Maar Erna is dat zo? Ik weet echt niet hoe dit in Nederland werkt. Is die injectie echt nodig of gaat het ook vanzelf over?

Ooit heb ik een keer een ontsteking in mijn schouder had en dat is behalve pijnlijk ook heel vervelend. Jij mag niets alleen rust houden. Het advies is naast de injectie dat jij ook minstens een paar weken rust moet houden. Maar ja, wie zorgt er dan voor de kinderen? Wie zorgt er dan dat er eten op tafel komt? Wie maakt dan het huis schoon? De paniek straalde uit de ogen van deze moeder. Behalve dat zij dan niets mag doen, zet haar dit nog meer aan het denken.

Wij wonen nu hier wel in Nederland en met ons gaat het redelijk goed in huis. Maar contact met Nederlanders, behalve met jullie, terwijl jullie aan de andere kant van Nederland wonen hebben wij niet. Alle buren en alle mensen hier zijn druk. Iedereen heeft werk en geen tijd voor een praatje of voor een kop koffie. Hoe moet ik dan mensen leren kennen en hoe moet ik dan nog beter Nederlands leren spreken?

Behalve dat hebben wij het vergeleken met mijn dochter in Libanon goed. Als jij uit Syrië komt en gevlucht bent naar Libanon heb jij het op dit moment heel erg zwaar. Er is geen werk meer voor iedereen en als jij geen werk heb krijg jij geen geld. Geen geld betekent geen huis, geen eten en drinken. Zo wil de overheid er voor zorgen dat men weer terug gaat naar Syrië. Maar ook daar zijn zij niet meer welkom. Wat moet mijn dochter dan doen? Mijn oudste zonen werken om het geld wat zij verdienen te sturen naar mijn dochter. Ik ben trots op hen maar toch maak ik mij zorgen.

Gevlucht uit oorlog maar of dit beter is?

Een denkbeeldige rugzak zit bij haar als een loden last op haar rug zit. Geen wonder dat zij last van haar schouders heeft. Stress en lichamelijke klachten gaan hand in hand. Als de problemen niet op gelost kunnen worden wordt dit automatisch omgezet in lichamelijke klachten. De tijdelijke oplossing is het bestrijden van de lichamelijk klachten maar of deze voldoende is?

Weken uit de running. De andere familieleden opzadelen met nog meer werk. Vader die de taal moet leren, die de jongste zoon naar school moet brengen en halen en die niet gewend is om huishoudelijke taken te doen. De zonen die naar school gaan kan ik toch ook niet als moeder verplichten om in huis van alles te moeten doen? En de zonen die werken zijn in de middag en avond weg. Hoe moet dit allemaal? Ik weet het niet en ik wil hier niet ook nog over na denken.

De rugzak van een vrouw is vol. Zij, die dacht dat zij hier mocht komen om het makkelijker te krijgen. Maar dit is een moeder. Een moeder die zich zorgen maakt om haar kinderen. Een moeder die geen raad weet hoe zij in contact moet komen met mensen die hier wonen. Een moeder met vragen, verdriet en eenzaamheid.

Dit verhaal is helaas niet het enige verhaal van de moeders die wij kennen. Dit verhaal hoor je van alle moeders. Moeders die kinderen achter hebben moeten laten omdat zij boven de 18 jaar waren en niet in aanmerking kwamen voor een nareis procedure. Het ene kind woont in Canada of Libanon of in Brazilië. Daarnaast wonen mijn broers en zussen verspreid over de wereld. Van Dubai tot aan Zweden of Duitsland. De hele familie die 5 jaar geleden nog samen in een flatgebouw woonden in Damascus of Aleppo, wonen nu overal en nergens.

Men spreekt elkaar via de telefoon. Men ziet de kleinkinderen opgroeien via skype. Men kan praten over elkaars problemen maar elkaar niet in de armen sluiten om te troosten. Zien wij elkaar ooit nog weer? Kunnen wij elkaar nog ooit weer in de armen sluiten? Vragen die deze moeders zichzelf stellen en waar zij geen antwoord op krijgen. Maar waar zij vanbinnen kapot aan gaan. Wie o wie gaat dit ooit oplossen?

Als er niets aan de problemen in het land van herkomst wordt gedaan blijven deze families ver van elkaar verwijderd. Blijven de moeders met een stuk verdriet zitten die niemand voor hen kan oplossen. Als het zo blijft als het nu is dan zullen mensen sterven van verdriet. Misschien niet letterlijk maar wel figuurlijk.

En wij maar met het wijzend vingertje wijzen. Zij moeten inburgeren, zij moeten mee doen. Maar waarom doen wij niets in het land van herkomst? Waarom vragen wij de ander niet op de koffie? Waarom gaan wij niet gewoon naar hen toe en praten met hen Nederlands? Het begint bij ons zelf. Als wij niets doen hoe kunnen wij dan verwachten dat de ander alles weet? Het hoeft niet groot te zijn maar een kopje koffie drinken is al heel veel waard.

IEDEREEN WIL GEZIEN WORDEN WAAR ZIJ OOK VANDAAN KOMEN!!

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.