Wat is de waarheid?

Mijn rugzak zit vol met verdriet. Hoe ga ik hier mee om?

Zondag waren wij bij een Syrische familie. Wij hadden een gesprek over de familie die nog steeds in Syrië woont. Het leven is daar duurder geworden sinds dat daar oorlog is. Maar behalve dat is het leven ook een stuk moeilijker. Als jongeman, word jij nog steeds opgeroepen om mee te vechten in het leger. Maar de oorlog is toch voorbij? Was mijn antwoord. Hoe kom jij daar nu bij? Als wij nu terug worden gestuurd dan moeten onze zonen nog steeds in het leger. Nee, het is nog steeds niet veilig.

Maar hoe weet u dat dan zo zeker? Luister, zei de vader. Ik belde midden in de nacht naar mijn dochter in Syrië. Midden in de nacht is er namelijk wifi en over dag niet. Ik had haar aan de telefoon en plotseling hoorde ik een harde knal en de verbinding werd verbroken. Later belde mijn dochter gelukkig terug. Pa, naast ons huis viel er een bom. Daarom verbrak ik de verbinding. Pa schrok, ik hoorde dat. Zoef en toen bam.. Het geluid dat ik vroeger zo vaak had gehoord maar sinds dat ik hier in Nederland ben, weggestopt heb. Ik wil er niet meer aan denken. En nu, vlak naast mijn dochter haar huis valt er een bom. Hoezo is de oorlog voorbij?

Wat gebeurd er volgens de jongeren in het Midden Oosten?

Toen vertelde ik wat ik hoorde van een jongeman uit Iran. Iran verkoopt olie aan buurlanden voor veel geld. Het geld is alleen maar voor de regering daar en het gewone volk merkt er niets van. Wat doen de buurlanden dan met de olie uit Iran?
Zij gebruiken de olie voor de voertuigen in het leger. Het leger dat in verschillende landen nog steeds de macht heeft of opzoek gaat om opnieuw aan de macht te komen. Onderling worden er afspraken gemaakt tussen landen maar waarom weten jullie dit dan niet?

Op de Nederlandse televisie horen wij daar niets over. Ik zie het wel voorbij komen op Facebook. Maar het commentaar is meestal in het Arabisch of in het Farzi. Laat dit nu net de talen zijn die ik niet spreek:) Via Google laat ik dit wel vertalen maar of dit altijd klopt? Dus eigenlijk maken jullie je nog steeds zorgen over de familie die daar wonen? Kijk, wij willen wel in Nederland inburgeren maar ons hart ligt nog steeds in het land waar wij geboren zijn en onze dochter woont daar nog steeds. De rugzak waar jullie het steeds over hebben zit boordevol zorgen. Zorgen om onze dochter, zorgen om onze kleinkinderen en wij maken ons zorgen over wanneer stopt de oorlog nu echt?

Als wij hier met niemand over kunnen praten, moeten wij dit binnen ons gezin maar doen. Onze jongens willen niet altijd over Syrië praten. Zij zeggen, onze toekomst ligt hier. Dit begrijp ik, maar wat kan ik doen? Wat moet ik doen? Ik heb mijn dochter al 7 jaar niet gezien en als ik haar aan de telefoon heb en er valt naast haar huis een bom, wat wil jij dat ik doe? Soms word ik gillend gek van mijn gedachten. In Nederland heb ik niet echt het idee dat men begrijpt wat ik bedoel. Het enige wat men zegt is, ga werken of ga vrijwilligers werk doen. Ik begrijp het met mijn hoofd, maar mijn hart schreeuwt. Syrië is niet veilig, wat men ook in Den Haag gaat beslissen, ik ga mijn jongens niet terug sturen zodat zij het leger in moeten.

Dit geldt echt niet alleen voor Syrië, maar voor heel het Midden Oosten. Stuurt de regering de mensen terug, dan zijn er 2 keuzes in het land van herkomst. 1 het leger in of 2 de gevangenis in. Hoezo zijn wij dan gevlucht? Hoezo hebben wij dan onze zonen vooruit gestuurd om vrede te zoeken? Hoezo moeten wij dan Nederlands leren? Ik word heen en weer geslingerd tussen mijn gevoelens. Ik moet dit, maar mijn hart zegt, help mijn dochter. Ik moet dat, maar mijn verstand zegt, stop, niet meer informatie.

Waar mag ik mij thuis voelen?

Als er echt vrede is en ik kan samen met mijn zonen VEILIG terug, dan doe ik niets liever. Maar nu? Wij zijn net als de andere mede Nederlanders. Wij zijn hier niet thuis maar in ons eigen land zijn wij ook niet meer thuis. Waar moet ik dan naar toe? In elk land in het Midden Oosten gelden de zelfde regels. Word jij niet opgevangen en onderhouden door familie of vrienden, dan ben jij niet welkom. Hierover maak ik mij druk. Er word, zoals ik hoorde, na de vakantie gepraat over terugkeer van mensen die in 2014 zijn gekomen. Maar hoe dan, als je niet welkom bent in je eigen land?

Mijn zoon woont nu 4 jaar in Nederland en wij als gezin samen 2 jaar. Betekent dit dan dat mijn zoon terug moet in 2020 en wij mogen blijven tot 2022? Wat moet mijn zoon gaan doen in een land waar hij vervreemd is? Waar hij niet wordt opgevangen door familie of “vrienden”? Wat moet hij doen? Hij heeft zijn jeugd opgegeven om voor ons een veilige plek te zoeken. Met gevaar voor eigen leven. Nu heeft hij daar bijna 5 jaar van mogen “genieten” en nu moet hij weer terug?

Kijk, ik ben de baba. Ik moet voor mijn gezin zorgen. Zo heb ik dit van huis uit mee gekregen. De rollen zijn nu totaal omgedraaid. Als mijn zoon terug moet, hoe moet ik dan mijn rol weer overnemen? Vragen, verdriet, pijn,teleurstelling, maar vooral machteloosheid overheersen mijn leven. Waar ik ook woon en hoe goed ik ook mijn best doe. Ik kan Nederlands leren, Ik kan mijn best doen om mensen te ontmoeten maar wat ik niet leer is, hoe ik met mijn verdriet, pijn en teleurstelling om moet gaan. Men probeert van allerlei methodes op mij uit, maar niets werkt. Mijn verdriet blijft. Als ik niet oppas gaat dit mijn leven overheersen en dat wil ik niet. Ik wil “gewoon” rustig leven in vrede en met een baan zodat ik mag zorgen voor mijn gezin. En mijn dochter? Ik hoop dat ik ooit weer terug mag zien. Inshallah!!

©JongeMedelanders



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.