Verdriet,

Stil verdriet, verdwijnen doet het niet.

Hoe kunnen wij leren omgaan met verdriet? Met verdriet kan je 2 dingen doen. Wegstoppen of accepteren en verwerken. Maar hoe doe je dat? Wegstoppen is net doen alsof het er niet is of niet was. Gebeurtenissen die zijn gebeurd in jou leven kunnen soms een zodanige impact hebben dat jij denkt nee ik wil dit niet, ik wil hier niet meer aan denken. Weet je wat, ik doe er een grote pleister overheen en dan is het er “gewoon” niet. De consequenties zijn vaak op langere termijn zichtbaar. Geest en lichaam zijn namelijk één. Als jij beslist, ik plak een pleister, dan blijft het verdriet er zitten. Je ziet het dus niet. De buitenstaander, mits zij jou goed kennen, zien niet dat jij van binnen pijn  hebt. Uiteindelijk wil deze pijn eruit. Wat gebeurt er dan met jouw lichaam? Het gaat reageren op de innerlijke pijn en zoek een uitweg via jouw lichaam.

Met alle gevolgen van dien. De één wordt ziek, de ander struikelt over een stoeptegel en weer een ander gaat verdovingsmiddelen gebruiken. Lichamelijke klachten die weer over gaan en genezen. Maar als het verdriet en de pijn blijven zitten, gebeuren er later andere dingen die lichamelijk meer pijn kosten. Dit innerlijke proces gaat net zo lang door tot dat jij het verdriet van binnen op gaat lossen. Soms kan jij dit alleen en soms/meestal heb jij iemand nodig die jou een spiegel voor houd. Een spiegel waarin jij naar jezelf kijkt en dan met de juiste vragen er achter komt waar de pijn, het verdriet vandaan komt.

Accepteren dat het verdriet er is,

Hoe kom jij bij het verdriet dat vaak is weggestopt? Je moet zelf beseffen dat er verdriet zit en willen zien dat het verdriet er zit. Als jij het verdriet niet zelf ziet, kan jij het verdriet ook niet delen.
Praten over het verdriet, is het zien van jouw verdriet. Wij hebben allemaal geleerd om te zeggen dat het goed met je gaat dan dat wij zeggen, het gaat niet goed met mij. Verdriet wordt vaak gekoppeld aan niet sterk, ik wil niet als klein gezien worden. Terwijl het juist sterk kan zijn om dit juist te zeggen. Praten is juist een goed middel om mensen dicht bij jou te laten komen. Zo kunnen andere mensen jou beter begrijpen en er op reageren. Hier zet jij de andere onbewust in hun kracht. Want mensen willen graag elkaar helpen.

Leven met verdriet,
Accepteren dat het verdriet, de pijn er is. De pijn, het verdriet is er naar alles wat gebeurd is. Het is een feit maar als mens moet jij daarmee leren leven. Leven en verdriet gaan hand in hand. Het gaat samen. Pijn en verdriet bestaan maar wees er niet bang voor.
Verdriet is waardevol. Wat is dan de functie van het verdriet? Ervaren dat iets over is en dat jij daar dan afstand van moet doen. Ervaren dat jij bent afgesloten omdat de relatie over is en de ander zelf verder wil gaan. Maar ook en dat is voor jou belangrijk, dat jij verder mag gaan. In ieder leven komt dit voor. Zonder verdriet, gemis en pijn kan niemand de mooie dingen van het leven zien.

De waarde van verdriet is dat jij er achter komt, wie werkelijk met jou verbonden zijn. Mensen die werkelijk vragen, hoe gaat het met jou? Mensen die willen luisteren naar jouw verhaal geeft de ander de kans om ook zijn verhaal aan jou te kunnen en willen vertellen. Zo kom je er achter dat iedereen een verhaal heeft. Ieder mens heeft een rugzak met minder leuke gebeurtenissen en met fijne gebeurtenissen. Om je zelf open te zetten om hier naar te luisteren, dat is het waardevolste van als jij zelf verdriet hebt mee gemaakt.

Luisteren zonder vooroordeel en zonder oordeel, hoort iemand het meest.

Aan de jongeren waar wij mee omgaan, merk ik dat er vaak nog veel verdriet in de rugzak zit. Praten is iets wat zij in hun eigen land niet deden. Stoer doen en het zelf oplossen dat was de gouden regel. Terwijl hier in Nederland over bijna alles wordt gepraat, staan zij hierbij en kijken hierna. Hoe kunnen wij hen dan wel bereiken? Hoe kunnen wij er dan wel voor zorgen dat het leven voor hen hier ook fijner wordt? Dit leer jij niet vanuit een boekje. Dit leer jij niet in school. Ja, jij leert hoe het zou kunnen maar als jij niet onder de zelfde paraplu zit en praat, zal de rugzak van hen nooit open gaan. Dit kan niemand leren, dit heb jij of dit heb jij niet. Kinderen en jongeren prikken hier direct doorheen. In eerste instantie zullen zij doen wat jij zegt maar als jij weg bent of het traject is afgelopen, dan gaan zij doen wat zij zelf willen.

Leer de jongeren zelf antwoorden te zoeken. Leer dat jongeren zelf oplossingen bedenken. De GOUDEN regel hierbij is dat de jongere aan het woord is en niet de hulpverlener. Dan pas gaat een jongere nadenken en de juiste beslissingen nemen. Omdat er geen enkele jongere, en dit weten zij zelf, er bij gebaad is om hun leven te verknallen. Verdriet is één maar doorleven is twee. Jongeren zijn sterk genoeg om dit te kunnen leren. Mits zij de juiste personen mogen tegenkomen.
©JongeMedelanders.

Eén reactie

  1. Na twee jaar het weggestopt te hebben, durfde ik het eruit te laten. En wat bleek, mijn omgeving kan mij niet aan als ik rouw. Na 100 dagen huilen is het weer keihard weggestopt. Ik weet dat het er zit, ik zie het rotten. Maar het eruit laten leidt tot irreparabele schade. En dan? Ok ben waarschijnlijk geen jongere medelander. Ik ben dus gaan bloggen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.