One day you will miss me,

Wij strooien Liefde. In de hoop dat het de ander zijn hart gaat raken.

Vol enthousiasme zijn wij ruim 4 jaar geleden aan een project begonnen. Wij kwamen in aanraking met jonge vluchtelingen. In het begin hebben wij hen vaak opgehaald uit het AZC. Zij gingen mee naar ons huis. Wij zijn naar een voetbalwedstrijd geweest of wij gingen met z’n vieren naar Schiphol. Gewoon kijken naar de vliegtuigen, met in ons achterhoofd, als er ooit familie over komt, dan weet jij alvast hoe Schiphol eruit ziet. Elke zondagmiddag deden wij dit. Ruim 4 maanden lang. Aan het eind van het project was er een afsluiting. Een afsluiting waarbij de jongeren hun toekomst plannen gingen vertellen. Daarna dacht ik, einde verhaal. Wij zien deze jongens nooit weer.

Maar wat gebeurde er? Wij zijn nu ruim 4 jaar later en wij spreken hen nog steeds. Er is intussen familie over gekomen en iedereen gezin heeft een eigen huis. Iedereen leert de taal en probeert op zijn of haar manier in te burgeren. Bij sommigen zien wij dat dit lukt en bij anderen zien wij dat zij er grote moeite mee hebben. Er maakt een verschil waar jij vandaan komt, wie jij nu naast jou hebt staan en wat jij vroeger hebt mee gemaakt. Daarnaast maakt het een groot verschil hoe jij persoonlijk denkt over alles. Wat heb jij van huis uit meegekregen? Wie werkte er buiten huis en wie was er meestal in huis? Met wie gingen jouw ouders om en wie waren jouw vrienden?

Zo goed en zo kwaad als het kan proberen wij, vooral als iemand alleen in een gemeente zit, contact te houden. Over het algemeen zijn jongeren eigenwijs. Ik kan het allemaal zelf. Ik heb alles onder controle. Totdat er brieven komen met allemaal rekeningen. Help, ik weet niet meer wat ik moet doen. Totdat er een brief komt met inhoud waarvan jij denkt, ik wil niet dat iedereen dat weet. Help, in eens weten zij ons telefoon nummer weer en bellen zij of hun vrienden ons op. Men weet het niet meer en wil toch graag dat wij even mee kijken. Zodat zij dan weten wat er in de brief staat. Want o wee, ik woon hier al bijna 5 jaar en ik wil toch geen blunder maken. Ik wil echt graag laten zien dat ik het zelf allemaal kan. Dan vertel ik natuurlijk niet dat ik al hulp heb gehad van andere mensen.

Culturen zijn verschillend,

Als wij hier kijken naar onze buurlanden, Duitsland en België, dan zitten daar verschillen tussen. De taal is anders, het eten verschilt een beetje maar de culturen verschillen minder dan bij de jongeren die uit het Midden Oosten komen. Tussen Syrië, Afghanistan, Iran en Irak zit wel degelijk een groot verschil. Behalve de taal en het eten is er voornamelijk de cultuur die heel verschillend is. Mensen vanuit Syrië, misschien komt dit omdat de oorlog nog niet zo lang daar is, zijn toegankelijker. Mensen uit de andere 3 landen zijn moeilijker bereikbaar. Als wij denken dat wij hen snappen, kan het zo maar zijn dat zij net weer de andere kant op gaan.

Zij zeggen, ja uit beleefdheid, maar of zij uiteindelijk ook ja doen dat is altijd de vraag. Zelfs onderling gebeurd dit. Zelfs onderling vertrouwd men elkaar niet altijd. Een brief bijvoorbeeld, kan beter door ons worden uitgelegd dan door vrienden of een instantie. Want wat denken de andere mensen wel niet van mij? Dat ik dom ben of zo? Of als ik een betalingsregeling moet maken, wat als mijn vrienden wel beter met geld om kunnen gaan? Maar ook de landgenoten die hier allang wonen nemen geen initiatief om nieuwkomers te verwelkomen. De cultuur vanuit hun land hebben zij meegenomen naar Europa.

Nu denk jij misschien, dit is toch logisch dat iedereen zijn eigen weg gaat. Klopt, zo hoort het ook. Als jongeren op hun eigen benen kunnen staan moeten zij dat ook vooral gaan doen. Dan zit ons werk er ook op. Dan is het gewoon klaar. Maar wat ik merk in de praktijk is dat de mensen Nederlands moeten leren en een klein beetje van de geschiedenis moeten weten maar daar houd het mee op. Ik merk dat de meeste jongere zijn of haar hoofd boven water probeert te houden. Zij doen via sociaal media net als alle andere jongeren zich misschien beter voor dan wie zij werkelijk zijn. Wordt er werkelijk wel eens gevraagd, hoe zij zich voelen? Is er werkelijk wel eens gekeken, wie zij werkelijk zijn?

Jongeren en eenzaamheid,

Wat wij merken bij de jongeren is dat één jongen waar de familie van is overgekomen, nog steeds in huis woont en hij weer opnieuw de “kleine” jongen is geworden van zijn moeder. Een andere jongen die alleen woont, maar geregeld bij zijn familie is omdat alleen zijn ook maar zo alleen is. Een andere jongen die de familie nu hier heeft, maar waarvan de ouders gescheiden zijn en dit als extra bagage mee moet nemen. Nog een jongen, waarvan de moeder is terug gegaan en nog steeds niet aan school begonnen is. Zo kunnen wij nog wel even doorgaan. De jongeren waarbij de rugzak zo vol zit dat er haast niets meer bij in kan. Wie heeft daar ogen en oren voor? Of is het klaar als men het examen gehaald heeft? Mag men het dan zelf doen, door middel van sporten of drugs of alcohol? Wanneer is men zelfstandig? Wanneer moet men stoppen met het begeleiden van? Wanneer is een jongeman echt een volwassen man?

De eenzaamheid was er ook toen men gezamenlijk in het AZC zat. Toen men daar nog wachtte op een positief. De eenzaamheid is er ook nu men alleen een huis heeft. Nu jij je tussen de familie toch eenzaam kunt voelen. Er wordt hen gezegd, ga mensen opzoeken. Maak contact met de buren. Ga naar een sportvereniging. Maar als de buren werken en als de sport die jij graag wilt doen, individueel is? Hoe krijg ik dan ooit contact?Wat als ik merk, dat mijn buurvrouw de muziek die ik draai niet leuk vind? Hoe maak ik dan ooit contact? Ik maak contact met andere jongeren uit mijn land. Ik praat met hen, ik lach met hen en ik doe net alsof ik het leuk vind met hen. Maar soms, soms voel en ben ik zo alleen dat ik wel eens denk, Wie o wie zal mij ooit missen, als ik er niet meer ben? Daarom blijven wij op de achtergrond aanwezig. In de hoop dat de eenzaamheid niet het eindstation is maar dat men voor die tijd de telefoon pakt en roept: Mevrouw, ik heb u nodig, ik wil gewoon even kletsen.

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.