Wees jezelf!!

Als jij dit tegen jouw puber zegt,
dan weet jij waar het om gaat.

Hoe vaak is dit al tegen jou gezegd? Wij zeggen dit ongemerkt tegen onze kinderen. Wees gewoon jezelf. Het maakt niet uit wat andere kinderen van jou zeggen. Trek je er niets van aan. Maar wat nu al je aan het puberen bent? Als puber wil jij graag bij de groep horen. Jij wil één van hen zijn.

Vooral als jij al iets anders bent dan de anderen dan wil jij graag er bij horen. Gaat de groep naar de stad in plaats van naar huis? Dan ga jij mee. Ook al weet jij dat jij een afspraak hebt met jouw ouders. De groep is dan veel belangrijker dan de afspraak met je ouders.

Als jij dan in huis komt en jij krijgt weer voor de zoveelste keer een preek, dan denk jij zelf, het zal wel maar ik had plezier in de stad. Mijn vrienden die zijn belangrijk. Ook al zeg jij dit de hele tijd tegen jouw ouders, zij lijken dit niet te willen snappen. Ouders vinden gewoon dat jij je aan hun afspraken moet houden, punt. Als puber heb jij het al een keer geprobeerd om dit uit te leggen maar het is net of je ouders dit niet horen of willen begrijpen. Gek word jij daarvan en daarom bel en app jij hen maar niet meer.

Toen ging het mis,

Aan het eind van het schooljaar liep het namelijk een beetje uit de hand. Jij ging weer met de ‘vrienden’ naar de stad. In huis had jij een beetje geld mee genomen en in de stad wilde de ‘vrienden’ gaan poolen. Jij was aan de beurt om te betalen. Elke keer betaalde namelijk iemand anders en nu was jij aan de beurt. In jouw portemonnee zat net genoeg geld om één potje te betalen. Maar de ‘vrienden’ wilde nog een potje en dwongen jou om dit te betalen. Zo niet dan was jij nog niet jarig, zeiden zij. Maar ik heb het geld niet. Oké, dan heb jij een probleem. En het probleem kwam er. Buiten werd ik opgewacht en kreeg slaag van de ‘vrienden’. Daarna liepen zij gauw weg. Daar lag ik helemaal alleen. Gelukkig was het voor het poolcentrum en zij zagen mij liggen. Het bloed werd afgeveegd en ik ben naar de huisarts gebracht. De volgende dag op school lachten mijn ‘vrienden’ mij uit. Daarna ben ik een paar dagen in huis gebleven.

Ik had afgesproken met mijn ouders dat ik dit op school tegen de mentor zou gaan vertellen.

Toen ik daarna weer op school kwam ben ik eerst naar de mentor geweest. Eerst dacht ik, als ik dit vertel krijg ik nog meer problemen. Maar het tegen deel was waar. Toen ik de waarheid had verteld geloofde mijn mentor mij direct. De ‘vrienden’ werden één voor één de klas uit gehaald en moesten hun verhaal vertellen. Dit hebben zij allemaal gedaan. In deze groep was één leider en iedereen luisterde daarna. De meesten wilde dit niet maar waren net als ik bang voor de gevolgen. Nu zij dit gezien hadden bij mij durfde zij het helemaal niet meer. Daarom ‘luisterde’ zij allemaal naar de ‘leider’. De ‘leider’ was iemand die op school niet zulke hoge cijfers haalde en zich op een andere manier zich moest bewijzen.

.Toen de school dit in de gaten kreeg is daar meteen actie op gezet. De meelopers kregen een training om voor hun zelf op te komen. Zodat als zij weer iemand tegen kwamen die de ‘baas’ wilde spelen daar mee om konden gaan. De jongen die de baas was, kreeg extra ondersteuning bij de lessen. Voor hem was dit straf. Want hij werd nu zelf buiten de groep geplaatst en kreeg in zijn vrije tijd extra huiswerkbegeleiding. Uit eindelijk heeft hij het toch voor elkaar gekregen om tegelijk met ons zijn diploma te halen. Daarna gingen wij allemaal naar een verschillende school. In de stad zagen wij elkaar soms maar echt afspreken deden wij niet meer.

Een nieuw begin!

Op de nieuwe school kreeg ik nieuwe vrienden. Jongeren die ik wel kon vertrouwen. Jongeren waarbij ik wel mij zelf kon zijn. Omdat ik, maar ook de anderen konden zich zelf zijn. Het was een hele fijne groep. Naast de studie deden wij ook dingen samen. Maar echt samen zonder dat wij elkaar afvielen. Omdat wij een fijne klas hadden en wij echt ons zelf konden en mochten zijn, ging de opleiding ook als vanzelf. Ook de relatie tussen mij en mijn ouders werd langzaam weer beter.

Het was eigenlijk best wel een harde leerschool. Denken dat je ‘vrienden’ hebt maar wat dan blijkt dat er alleen maar misbruik van  de ander werd gemaakt.

Nu ik ouder ben en een  beroep heb gevonden waarbij ik anderen help, gebruik ik dit vaak als voorbeeld. Maar of het echt helpt? Dat blijft de vraag. Zit men in zo’n situatie dan moet men het zelf ondervinden of het goed is of niet. Als beroepskracht kan jij nog zo veel zeggen maar de invloed van de ‘groep’ is groter dan de individu. Vergeet het niet om toch de puber er op te wijzen. Waarom? Nu is het niet stoer maar de woorden van de ouders onthoud men wel. Ook al zal men dit nooit laten zien.

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.