Wat doet angst met mensen?

De corona virus slaat werkelijk hard om zich heen. Het ene cijfer van opnames op de I.C. zijn nog niet binnen of het wordt al weer overtroffen door een ander cijfer. Wij mensen denken dat wij alles aan kunnen en over een antwoord op hebben. Maar helaas een antwoord op dit virus hebben wij nog niet. Daar komt bij dat er aan een oplossing geld te verdienen is en dat de fabrikant dit “nog” niet prijs wil geven. Al dus de media gisteravond op tv.

Daar zitten wij dan met onze handen in het haar. Wat nu? De cijfers lopen steeds verder op en de IC raken vol. De enige oplossing die wij als mensen onderling kunnen doen is afstand houden van anderen. Nu letterlijk. Figuurlijk deden wij dit al. Via sociaal media hielden wij elkaar op de hoogte van ons “geweldige” leven. De afstand werd hierdoor al groter. Met jongeren communiceren dat doen wij niet meer per telefoon of met een bakje koffie, nee. Wij appen en wij face timen, soms de hele dag door.

Wat doet angst met mij?

Toen het virus binnen kwam, zonder aan te kloppen, was mijn reactie, oké als ik ziek word dan zij het zo. Dit was overigens aan het begin in februari, toen nog niet helemaal duidelijk was welk effect dit virus had. Steeds meer mensen werden opgenomen in het ziekenhuis. Steeds meer mensen werden besmet. Dit is dus serieus, dacht ik. Braaf volgde ik de maatregelingen op van de deskundigen. Zij hebben niet voor niets hiervoor geleert. 2 aan 2 een wandeling maken. Niet te dicht bij anderen staan en niezen of hoesten in je elle boog. Zo dacht ik, ik doe alles wat gaat mij overkomen? Wat ik niet in de gaten had was dat ik mij er toch onbewust zorgen om ging maken. Wat nu als???

Daarbij kwam dat als jij de televisie aan zette, het elke keer over cijfers ging ten opzichte van het virus. Onbewust werd hierdoor mijn angst gevoed. Dit merkte ik vooral toen een direct familielid flinke koorts kreeg. Eerst 38.2 daarna 38.9 en in de avond 39.9. HELP! Wat nu? Daar zat ik dan. Ik heb geen verstand van ziek zijn. Het enige wat ik dacht was, in het begin had ik een grote mond maar nu?

Als een olifant in een porseleinen kast.

Zoeken op het internet maakte mij alleen nog meer in verwarring. Gelukkig was er een verpleegkundige die vertelde wat wij moesten doen. Dat heeft geholpen. De koorts is gezakt naar 37.5. Is de angst hiermee ook verdwenen? Ja en nee. De temperatuur is vroeg in de ochtend gemeten, dus even de dag aankijken.

Onbewust gaat angst in je lichaam zitten.

Als er iets gebeurd wat onverwacht is, reageer jij als persoon op verschillende manieren.

  1. Jij bevriest, dit betekent dat jij niet weet wat jij moet doen en jij doet werkelijk niets.
  2. Jij vlucht, dit betekent dat jij de werkelijkheid niet echt onder ogen wil zien.
  3. Jij vecht, dit betekent dat jij er alles voor doet om niet ziek worden.

Dit is in deze situatie. Maar hoe dan ook, onbewust spelen de gedachte van het virus door jouw hoofd. Als ik maar niet….  De koorts die binnen kwam, was werkelijk schrikken. Nu de koorts gezakt is hebben wij het ergste gehad, denk ik. Onbewust zit er nog in mijn hoofd, maar het is nog geen avond. De koorts moet 24 uur stabiel zijn voordat jij weer naar buiten mag. Angst dat de koorts terug komt zit er nog.

Is dit te vergelijken met andere situaties? Ik denk het wel. Overal waar aandacht aan gegeven wordt, dus meer dan één keer bijvoorbeeld weken achter elkaar, zal de angst groeien. Of deze angst ook terecht is, kunnen wij pas na afloop van de situatie zeggen. De media en wij allemaal zijn heel sterk in het verspreiden van angst. Negatieve berichten gaan heel snel de wereld rond. Maar worden zo lijkt het ook door iedereen gelezen. Op dit moment is het een virus met misschien wel gevolgen voor de economie. Wat gaat er gebeuren? Hebben wij nog wel geld genoeg straks? Hebben wij nog wel een baan? Kunnen wij nog wel leven op het niveau, hoe wij leefden voor het virus?

Ook hiermee roepen wij de angst weer over ons zelf af. Wij zien olifanten op de weg die er misschien helemaal niet zijn. Misschien moeten wij met z’n allen eens anders het leven in gaan richten. Misschien moeten wij minder op de prestatie en op geld gaan zitten. Misschien moeten wij eens het werk eens, wat er is eerlijker gaan verdelen. Misschien moeten wij eens het geld wat er is eerlijker gaan verdelen.

Waarschijnlijk wil ons het coronavirus iets leren. De vraag blijft: willen wij dit? Willen wij iets leren van een tijd waar het minder gaat? En waar er zoveel mensen de dupe van zijn geworden? De geschiedenis die achter ons ligt heeft dit al honderden keren gedaan. Wij mensen zijn te eigenwijs en denken alleen maar aan onze eigen welvaart. Het ruilmiddel, wat wij geld noemen, is genoeg om ieder mens te voorzien in eten en drinken. Maar willen wij dit zien? Willen wij dit leren van dit virus? Of als onze zorgen en onze angst voorbij zijn, leven wij dan weer “gewoon” verder?

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.