Wat hebben wij allemaal gedaan

Een lange tijd heb ik niet geweten wat ik allemaal kon!
Het is nu ruim twee jaar geleden dat ik werd aangesproken door mijn teamleider met de woorden: “Erna, jij kan niet de hele wereld veranderen”. Nee, dat kan ik inderdaad niet. Maar wat ik wel kan is, ik kan een poging doen, om een bijdrage te leveren aan een betere wereld.

Wat hebben we allemaal gedaan?wordcloud-1

Met de jongens die wij begeleiden gingen wij bijna elke zondag op stap. Van Amsterdam tot sjoelen bij ons in huis. Natuurlijk werden er ook vragen gesteld. “Hoelang moet ik nog wachten voordat mijn vader of mijn familie hier kunnen komen?”. Een vraag die mij ook bezig hield, omdat wij zagen aan de jongens dat het wachten erg lang duurde en dat het moeilijk was om dit vol te houden.

#IND bellen,
Als Coach to You, kreeg ik toestemming van de jongeren om voor hen te bellen. Met de gegevens van de familieleden. In het begin waren ze bij de IND terug houdend omdat er meestal door de vluchtelingenwerk wordt gebeld en nu in eens door een vrouw die deze jongeren persoonlijk begeleid. Toch kreeg ik de antwoorden van de IND. En in november 2015 en in april 2016 en in juni 2016 hebben wij de gezinsleden op mogen halen vanaf Schiphol.

#Advocaat,
Een andere vraag van iemand was: “Wanneer krijg ik nu te horen dat ik hier mag blijven?”.
Ook hierin had ik de gegevens en de toestemming nodig van de jongeman om de advocaat te bellen.
Nadat ik de advocaat een aantal keer gebeld had kreeg ik eindelijk te horen dat wij deze jongeman mochten vertellen dat hij een ‘positief’ had om hier 5 jaar te mogen blijven.

#Een huis,
Zo ook een gezin, dat in juni 2016 hier gekomen is en nu nog met 6 personen op het AZC woont. In 2 kamers die 3 bij 4 meter en een douche met toilet. Dit gezin heeft al een paar maanden geleden gehoord dat zij aan een gemeente gekoppeld zijn. Dit betekent dat deze gemeente er voor moet zorgen dat zij daar een woning krijgen toegewezen. Als de vader ging vragen bij de COA was het antwoord, je moet nog even wachten. Gelukkig heb ik ook een telefoon. En na een aantal keer gebeld te hebben is het ons gelukt. Zodat het gezin kan zeggen, wij wonen eind december in een huis.
Als men ons dit had verteld dat wij dit werk zouden gaan doen had ik gezegd, wij?
Dit had ik van mijzelf en van Joanne niet verwacht dat wij dit gingen doen.

Maar blijft het hierbij?

Nee, want wij merken dat jonge mensen die zelfstandig moeten gaan wonen, omdat zij 18 jaar zijn, dit helaas nog niet voor elkaar kunnen krijgen. Wat zij lastig vinden zijn de brieven die geschreven zijn voor mensen die goed Nederlands kunnen lezen. Voor Nederlands les heeft de overheid nu een inburgeringscursus bedacht.
# Maar dat is maar drie dagen a drie uur wat zij naar school gaan en de rest van de week?
# Daarnaast is er het geld, ik heb een uitkering, maar hoe hou ik geld over om ook nog van te eten?
# Dan is er het sociale leven, welke sport ga ik doen en hoe betaal ik dit?
# Hoe ga ik naar mijn vrienden want zij wonen verspreid over Nederland?

Wij merken nu dat de jongeren in een isolement terecht komen. Zij willen werken, maar waar?
Als zij werk hebben is het voor 8 – 15 uur per week en dan wordt het van de uitkering afgetrokken.
Dit stimuleert niet om te werken. Je wordt er moe van en houd nog geen geld over voor iets extra’s.

Deze jongeren mogen niet aan hun lot worden overgelaten!
Hoe dan ook en wat het ons dan ook allemaal kost, wij worden wel eens voor gek verklaard.
Wat lost het op om deze jongeren te helpen? Zie je de ander denken. Misschien niets zichtbaars. Maar ik weet zeker dat het extra stukje aandacht of het nu is voor een alleen staande jongere of voor een jongere die hier wel familie heeft, de moeite waard is. Dit is een stukje levenswerk wat op dit moment het belangrijkste voor ons is om te doen.

Word je dan van de jongeren soms niet gek?

Ja, soms wel. Maar zij hebben ook een rugzak net als wij. Onze rugzak zit vol met ‘materialistisch’ zorgen. Die van hen zitten vol van oorlogsgeweld, zorgen om de familie en de ervaring van het vluchten. Zo het is aan ons, Joanne en ik om dat in het achterhoofd te houden en op een professionele manier hier mee om te gaan. Soms mislukt dit maar heel vaak lukt het ons wel om het vol te houden.

Wat ik tenslotte heel graag mee wil geven:
# Oordeel niet over de ander omdat je alleen de buitenkant ziet.
# Wat wij doen is in gesprek gaan. Kijken wat er aan de binnenkant zit.
Dat wij dit mogen en kunnen doen is op dit moment het mooiste wat er is. Een klein stukje een bijdrage leveren aan een mooiere wereld voor deze jongeren.