Ik ben alleen en nu?

Toen ik nog in het AZC woonde, had ik altijd vrienden om mij heen. Ik was nooit alleen en was altijd wel iemand waar ik mee kon praten. Maar nu, nu zit ik alleen op mijn kamer. Ik ga naar school, ik heb een contactpersoon maar verder?? Mijn vrienden zitten ver weg en de trein, bus en de telefoon zijn veel te duur. Wat moet ik allemaal doen?

Mijn huis is ingericht maar toch…. Ik doe aan sport en train een paar keer in de week maar verder zie ik weinig mensen. Ik mis mijn familie, ik mis mijn vrienden van het AZC en ik mis mijn eigen moedertaal. Ik kan het spreken maar niemand begrijpt het. Via WhatsApp spreek ik mijn vrienden maar dat is heel weinig. Wat moet ik doen? Naar wie moet ik gaan? Ik weet het niet?

Het wordt steeds donkerder om mij heen. Soms denk ik, ben ik nu echt hiervoor gevlucht? Was het echt de moeite waard om zoveel te betalen om weg te gaan uit mijn land? Had ik niet beter bij mijn moeder kunnen blijven en dan gewoon naar het leger in? Dan wist ik gewoon wat ik had kunnen verwachten. Maar nu? Ik weet het niet wat ik moet verwachten in Nederland. Ik snap de taal niet, ik snap de brieven niet, ik snap het gewoon helemaal niet.

Had ik maar een huis gekregen in Amsterdam, Leiden of ergens waar zij mij goed begeleiden om in te burgeren. Maar nu woon ik in een te grote plaats. Waar niemand, haast niemand elkaar kent. En ik zit op mijn kamer. Ik ben alleen. Helemaal alleen. Graag zou ik in contact komen met andere jongeren die ook mijn eigen taal spreken maar ook Nederlands spreken.

Maar ik durf niet.

masker
Via de telefoon en social media durf ik veel te zeggen, maar in het echt? In het echt vind ik het eng, wat zal iemand wel van mij zeggen? Mijn Nederlands is nog niet goed, ik zie er anders uit of ik vind mij zelf niet goed genoeg. Daar komt bij als ik ga praten met anderen dan snappen mensen mij gewoon niet. En mijn vrienden snappen mij ook niet en dan krijg ik weer ruzie. Zo ik kan beter binnen blijven en alleen maar mijn telefoon gebruiken.

Zo raak ik in de war met mijn eigen gevoelens. En om eigen gevoelens te snappen reageren zij zich af op de omgeving. Het liefst reageren zij zich af op diegene die het meest dierbaar is. Omdat het pijnlijk is dat zij mij gewoon de liefde geven waar naar ik zo verlang. Vooral omdat ik mijzelf van binnen zo diep haat. Om naar mijn eigen haat te zien doet zeer. En daarom reageer ik het af op mensen die dichtbij staan en mij lief hebben. Doe ik dit niet dan raak ik nog meer verstrikt in mijn eigen gevoel. Zover zelfs dat ik mij zelf ga snijden, niet meer ga eten of het ergste een eind maak aan het leven.

Wat moet ik doen om hier uit te komen?

# In de eerste plaats moet ik leren openstaan voor andere mensen die mij lief hebben.
# Ten tweede is het belangrijk dat ik zie wat ik doe in mijn leven.
# Ten derde is, mag ik weer proberen de ander te leren vertrouwen.
# Als laatste, ik mag mij zelf accepteren zoals ik ben.

Want ik ben goed zoals ik ben!!!!!

Voor meer blogs? http://jongemedelandersblog.wordpress.com